مصاحبه با سيروس ذكايی از نشريه پيك توانا
لحظاتی با شاعر نسل امروز
روز هايی پر از شعر سپيد
نگران پاييز است و زخم كبوتر ... دلواپس روزهای تنهايی مادرش است و چله نشينی پدر ...
از فاصله ها سخن می گويد، از آخرين كوچه در نهايت نگاه عابر ...
" سيروس ذكايی " را می شناسند آنهايی كه سر و سری با ادبيات و شعر دارند همانهايی كه يك روز از هفت روز هفته را در انجمن های ادبی گرد هم می آيند تا زيباترين كلمه های دنيای ذهنشان را به گوش هم برسانند .
" استاد ذكايی " متولد تهران است و ٤۹ بهار را تجربه كرده است و به سبك " سپيد " شعر می سرايد سالها پيش عضو وابسته ی روزنامه نگاران حوان بوده و هم اكنون در فرهنگسرای ارسباران ( هنر ) در انجمن ادبی انتظار و انجمن ادبی شب شعر بيدل و در فرهنگسرای انديشه و انجمن گلستان سعدی فعاليت می كند.
او كه از كودكی دچار بيماری " سی – پی "( فلج مغزی نخاعی ) شده براي معالجه به همراه خانواده به كشور انگليس سفر می كند و در آنجا كامل مداوا نمی شود و طبق نظريه پزشكان كه اين بيماری درمانی ندارد به ايران باز می گردد. او ضمن اين بيماری از نعمت شنوايی كامل بر خوردار نيست .
بسياری از ما تصور می كنيم معلوليت يعنی نا اميدی و پايان تمام تواناييها، ولی سيروس ذكايی با شعر هايش خلاف اين ايده را ثابت می كند .
ذكايی حرفهای مهم زندگی اش را در كتابی با نام " طوفانی در گندمزار در قالب شعر ماندگار كرده است . اين كتاب اولين دفتر شعر او محسوب می شود كه در آن شعرهايی برای معلولين سروده است كه از شعرهايش در محافل بزرگ ادبی تقدير شده است .
در اين كتاب می خوانيم :
" كاش می شد روبرويت ترا با يك شاخه گل ببينم
اما اين لقوه نمی گذارد
كاش عاشقت نمی شدم تا اين زبان الكن مجبور باشد بگويد
دو ... دو ... سس ... تت ... دا ... دا ... دارم
كاش می شد آن چند دقيقه كه با من حرف مي زدی
اين سمعك لعنتی " خر خر " نمی كرد ...
كاش ... !!!
در اين ميان خانم " فرخ " مادر سيروس، كه يار هميشه همراه او نيز بوده است از خاطرات كودكی و مشكلات دوران تحصيل او می گويد :
من و همسرم بيماری و مشكلات فرزند مان را پذيرفتيم چون سيروس واقعاً بركت خانه ی ما بود . با معاينات و تست هايی كه توسط پزشكان به عمل آمد سيروس توانست در سن ٨ سالگی وارد مدرسه شود او تعادل در راه رفتن نداشت و اوايل دوران تحصيل ، برايمان سخت گذشت . بالا رفتن از پله ها ، بچه هاي شيطنتكار و بازيگوش كه هنگام بازی و ورزش سر به سر هم می گذارند همه و همه باعث نگرانی می شد و من ناچار بودم حتی زنگهای تفريح به مدرسه بروم و به او كمك كنم ."
ذكايی برای قدر دانی از پدر كه او نيز قلم بدست است و تابلوهای زيبايی خلق نموده و مادرش كه بهترين سالهای جوانی خود را صرف خدمت او كرده اند شعرهايی سروده و در آن سعی كرده خستگی اين سالهای پر مشقت را بدر كند.
در مجموعه شعرهای او بازی های زبانی خبری نيست و بسيار لطيف ، ساده و روان جاری شده وهمه چيز دارای نبض بوده و قابل لمس به نظر می رسد .
" زردی ات را
امروز فراموش می كنم
فردا از چهارشنبه خواهم گذشت
تا برای هميشه ... سرخابی بسوزم
تو از من
ترانه های سبز ، سپيد ، سرخ می خواهی
كه قافيه هايش را
اساطير نامی ايران
عاشقانه تفسير كرده اند
اما من به نان می انديشم "
ذكايی می گويد : " در دوران نوجوانی به خاطر مشكلاتم ، فشار روحی زيادی را متحمل ميشدم . اما وقتي كلماتي كه در ذهنم جاري مي شد را به روي كاغذ مي آوردم آرام تر ميشدم و سعي می كردم تمام ضعفم را با سرودن شعر جبران كنم ."
او ادامه می دهد : " معلولان نبايد از مردم كناره گيری كنند . چون ممكن است هر كدام از ما استعدادهايی داشته باشيم كه فقط با حضور در جامعه به آن پی می بريم . "
در پايان گفت و گو" احمد ذكايی" پدر وی اين نكته را اضافه كرد :" اين موضوع را نبايد ناديده گرفت كه می توان با ايجاد فرصت وامكانات برای فرد معلول از او به جاي يك فرد منزوی و نيازمند يك انسان توانمند و موفق ساخت . "
تهيه و تنظيم متن :
" سيما سلطانی آذر "
مدير روابط عمومي مجله ادبي و هنري شبهاي شعر بيدل