بيانيه به مناسبت يك سالگي صفحه ادب و هنر در تارنماي بلاگفا

بيانيه به مناسبت يك سالگي صفحه ادب و هنر در تارنماي بلاگفا

يكسال مي گذرد انگار همين ديروز بود كه يك ستاره در آسمان تارنماهاي بلاگفا درخشيد و حالا ٣٦٥

ستاره شدند و شايد هم بيشتر ...

اين راه را آمده ام تا با شما باشم و براي شما كه قدم مي گذاريد قلم بزنم از همين رهگذر ميخواهم

از همه كساني كه  آمدند و ديدند و با نگاه نقادانه در پيشرفت اين تارنما دست ياري ام را گرفتند و ماندند ... تشكر و قدر داني كرده باشم  په ويژه از آقايان رضوان ابوترابي و رسول يونان و عليرضا راهب و محسن پورهاجريان  و  خانمها  نازنين چزاني و نعيمه طلوعي و شيما مهراني و  ...

                                                   با تشكر

                        مديريت صفحه ادب و هنر در تارنماي بلاگفا

                                              سيروس ذكايي

شعر از سیروس ذکایی

 

                                                             

                                                                      مشكوك

پشت اين همه يقين

سالهاي دور

كسي شك داشت

آيا ميشود

ضرب آهنگ جغجغه اي كودكي را

بشنود

تا براي  انسان گرسنه قرن

نام بلند ترين شب تمدن را

باديوار قاب گيرد

وحالا

درمسير نگاهش

به اندوه ...

تا تمام چراغ هايي كه به نام تمدن

سوسو ميزنند

اشاره مي كند

و

سري به افسوس  تكان ميدهد

  

                                                      

 

                                        سيروس ذكايي   

شعر از سیروس ذکایی

 

                                                               

                                                         قسمت

آنگاه گستره ’ آسمان

گريست

ميان كوچه هاي  ذهن

قسمت  شدم

با حزين باد و رگ تپيده خاك

در زخمي ترين فصل سال 

هماوا شدم

 

                                        سيروس ذكايي   

شعری بلند از سیروس ذکایی

 

                                                                 درد جوانه

آن سان چه بلند اما لبدوخته

می خوانی

كه گلواژه هايت را

با خيزران كدامين شحنه

پرپر كرده اند

آنگاه حنجرهء سرخت

بر دوش كدامين خاك

چون گيسوی دختران طوفان پريشان ميكنی

هوائی از شرجه های جنوب

با من به كنكاش تو مي آيند

تانگاه باراني تو

دركوير خشك تبعيدی من بنشانی

ومن آواز فراموش شده را از لبدوخته تو برگيرم

مرثيه های تورا

كدامين مرثيه خوان اين قبيله محزون  می خواند

كه عطش نگاه تبعيديم را

زخم ميزند

آه ان فريادها

آيا كدامين گوش ناشنوا را

آزرده كرده

به سان چلچله های زخمی

اين دام اند

مرثيه هاي تو داغ كدامين گلواژه های مرادارند

درد كدام جوانه را ...؟

مرثيه های تو

يادمان عريانی شعر من است.

آنگاه پوپكها طرحي ز طوفان را

ديريست در ميان آهنگ گامهای حادثه از ياد برده اند

كه گويی هنوز مردان تشنه ای ايثاررا

ازبرق نگاهشان بايد فهميد

وآوازمی دهد

هان سالي بغض كهنه ای تفنگ ات را

با تيرهای كينه عشق

آذين كن

سالی كه بوی غريبه ميدهد

سالی كه به اعتماد نمی توان حرمت گذاشت

......

آن سان چه بلند اما لبدوخته میخوانی                             

 كه گويی نمك برزخم ديرين تو

می پاشند

كه در باورم نوشتی

         روزی لب می گشايي....

                                        سيروس ذكايي   

شعر از سیروس ذکایی

                                            آه تاريخ

آنجا تا سحر

با مردی گريستم

كه اسم شب خودرا

گم كرده بود

سراغ كوچه ای مناجات را

ازمن می گرفت

كه دختر خورشيد

در مشرق

خون می گريست

سرش را

در آغوش گرفت

آهي بسوی تاريخ

كشيد

شعر از سیروس ذکایی

خيابان چهلم

مي خواهم تمام دلتنگي ام را

براي آفتاب وآينه

يك صندلي خالي ويك اتاق

فريادكنم

سنگ صبور

من با تو عريان خواهم گفت

از سرزمين زخم ها

باغ شعر وشيون

كاغذهاي بي نشاط

شكاف قلمها درپي جوهر

تقاطع حرف وگم شدن نگاه

بايد با تو

در خيابان چهلم 

زمزمه كنم

تمام تابستانهاي كودكيم

جون حسرت يك آه

گم شد 

 

شعر از سیروس ذکایی

سكوت دريا

مي خواهم

با باد بشتابم

فرياد كنم

اين آشتفگي درونم را

مثل خروش دريا

بخروشم

هميشگي خودرا

تا لحظه ديگر

در ماسه هاي شور

بيابم

گمشده خود را

اما

سكوت دريا

با نگاهش مي گويد

آرام باش

پريان دربستر امواج

خوابند

هنوز

به یاد فروغ فرخزاد شعری از میر همایون مقیمی

به یاد فروغ

تو را در باغچه ي خانه ي ما پیدا كردند 

فقط سي و دو ساله بودي

با مو هايي بلند

داندنهايي سپيد و چشم هايي بسته

من كه مي دانم هيچ آرزويي نداشتي

من از آن روز گم شدم

با انگشتهايي آبي

كه عطر پیراهنت را مي داد

خانم

مي ترسم

شش هزار سال بعد

موميايي سطر هايم را بر دارند

و رقصيدن من و شما روي لیوان ها

دهان به دهان بپیچد

من

پسر بچه ي كوچك غمگيني را مي شناسم

كه در چشم های شما مسکن دارد

پسر بچه اي كه به جفت گيري گل ها مي انديشد

 و ايمان دارد به آغاز فصل سرد ...   

                                                            ( مير همايون مقيمي )

بارش خون ( برای مردم فلسطین و ... )

ببار ای خون

که سرزمین تو با خون آغشته میشود

دلهره نیست

تو هستی

من...